Το Ιστολογιο του Μιμη Ανδρουλακη: Το μεθυσμένο καράβι

Το Ιστολογιο του Μιμη Ανδρουλακη: Το μεθυσμένο καράβι: Hieronymus Bosch - Ship of fools  Το σύμπλεγμα Ύβρις - Νέμεσις , η αμείλικτη μηχανή της ελληνικής τραγωδίας θα συνεχίσει οριζόντια το έρ...

Εκλογές 2012 - Θυμός και διλήμματα

Είχα πολύ καιρό να θυμηθώ το ιστολόγιό μου, στην πραγματικότητα το είχα ξεχάσει εντελώς.
Όμως νιώθω την ανάγκη να γράψω πάλι στην προσπάθειά μου να βάλω λίγη τάξη στο χάος εντός μου και εκτός μου.
Σε έξι ημέρες πρέπει να ψηφίσω για την νέα κυβέρνηση του τόπου και δεν ξέρω τί να κάνω.
Η εύκολη λύση της αποχής, του λευκού και του άκυρου αποκλείονται λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης, μια τέτοια επιλογή θα ήταν φυγομαχία.
Θα ψηφίσω λοιπόν, αλλά ποιόν και τί;
Αντιμνημονιακούς μήπως;
Ποιούς όμως;
Αυτούς που υπόσχονται τον "παράδεισο" μιας σταλινικής δικτατορίας του προλεταριάτου; Όχι δεν θα πάρω !!!
Αυτούς που υπέθαλψαν, το λιγότερο που μπορώ να τους καταλογίσω, όλους τους "μπαχαλάκηδες", που στάθηκαν εμπόδιο σε οποιονδήποτε ορθολογικό νόμο για την διαχείριση του μεταναστευτικού,  που διέλυσαν την χώρα μου και μετέτρεψαν την πόλη μου σε γκέτο, πάντα προστατευμένοι στην ασυλία της αριστεροφροσύνης; Όχι δεν θα πάρω !!!
Τους καιροσκόπους τυχάρπαστους της λαϊκής δεξιάς; Όχι δεν θα πάρω !!!
Τους ναζιστές νοσταλγούς ό,τι πιο εμετικού και εκτρωματικού προήλθε ποτέ από τον δυτικό κόσμο; Όχι δεν πάρω !!!
'Η τέλος τους νοσταλγούς του "ανδρεϊκού" κράτους της δεκαετίας του '80; Όχι δεν θα πάρω !!!
Μνημονιακούς μήπως;
Γιατί όμως;
Μήπως δεν είναι αυτοί που με τις πολιτικές τους μέχρι πρόσφατα οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή;
Μήπως δεν πρέπει να τιμωρηθούν για όσα έπραξαν ή παρέλειψαν να πράξουν;
Να τους συγχωρήσω επειδή ψελλίζουν μια μασημένη συγγνώμη μέσα από τα δόντια τους και σπεύδουν να μου τάξουν όσα τόσα χρόνια δεν ήθελαν ή δεν τόλμησαν να κάνουν;
Δεν με πρόδωσαν τόσες φορές, πόσες ευκαιρίες να τους δώσω ως πολίτης ακόμα;
Όμως !!! Υπάρχει και ένα μεγάλο ΟΜΩΣ !!!
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι πολίτης αλλά συμπεριφέρθηκα μέχρι τώρα ως πολίτης ή μήπως διάλεξα το ρόλο του κοινού πλατσικολόγου;
200.000 παράνομες συντάξεις και επιδόματα στοίχισαν στο δημόσιο 750.000.000 € μόνο το τελευταίο έτος, αν το πολλαπλασιάσουμε επί 10 ή επί 20 το ποσό γίνεται ιλιγγιώδες.
Χιλιάδες παράνομοι και ημιπαράνομοι διορισμοί στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ επειδή το βόλεμα ήταν ο μόνος κανόνας.
Φοροδιαφυγή, φοροκλοπή, εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή ήταν και είναι καθημερινότητα.
Ληστεία στην υγεία, ληστεία στην παιδεία, ληστεία στις αμυντικές δαπάνες !!!
Χωροταξικό χάος με το δάσος των αυθαιρέτων !!!
Μικρή και μεγάλη παραβατικότητα είχε πάντα έτοιμες την δικαιολογία του έτσι κάνουν όλοι !!!
Πότε συμπεριφέρθηκα ως πολίτης; Όταν πήγαινα να ψηφίσω με γνώμονα ποιός θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα ατομικά μικροσυμφέροντά μου;
Πότε θυμήθηκα την χώρα για την οποία τώρα φωνάζω; Και γιατί φωνάζω; Μήπως επειδή ξαφνικά αγάπησα την Ελλάδα που επί δεκαετίας πλήγωνα με το αζημίωτο ή γιατί απλά τώρα ξεβολεύτηκα;
Να τιμωρήσω τους πολιτικούς μου, αλλά ποιός τους διάλεξε κατά πρώτο λόγο; Έκλεινα τα μάτια τόσα χρόνια και αρνιόμουν να ακούσω τις λίγες φωνές λογικής που υπήρχαν επειδή με βόλευε, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Όλα ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν ήθελα να τα δω.
Δεν ξέρω τί να κάνω σε αυτές τις εκλογές ... τα ψέματα τελείωσαν, ξεβολευτήκαμε βίαια όλοι και τώρα πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα, αλλά προς τα πού;
Έξι ημέρες έμειναν ακόμα και πρέπει πρώτα πρώτα να τα βρω με τον εαυτό μου, να του θυμώσω, να του ψάλλω, να τον συγχωρήσω και να κάνω επιτέλους μια νηφάλια και λογική επιλογή ως ΠΟΛΙΤΗΣ !!!

Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα

Εύχομαι σε όλον τον κόσμο υγεία, ειρήνη και αγάπη.

Ευτυχισμένο το 2009 για το καθένα μας προσωπικά
και να μας χαρίσει ό,τι επιθυμούμε και ό,τι είναι
αναγκαίο για να "σηκωθούμε λίγο ψηλότερα" !!!!

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα

Αφού δεν φθινοπωριάζει ας το βλέπουμε σε φωτογραφία

Η χαλασμένη μηχανή της ελληνικής οικονομίας και πώς θα την αλλάξουμε - Σκέψεις και προτάσεις

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε σαν λαίλαπα, παρά τις διαβεβαιώσεις των κρατούντων αυτής της χώρας, θα παρασύρει και τη χώρα μας. Οι αιτίες της κρίσης είναι γνωστές, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε σε αυτές. Αξίζει μόνο να επισημάνουμε ότι το μεγάλος λάθος δεν ήταν των οικονομικών παραγόντων της αγοράς, αυτοί τη δουλειά τους έκαναν, το ασυγχώρητο λάθος ήταν αυτό των πολιτικών ηγεσιών των κρατών του κόσμου μας, που πίστεψαν ότι η πολιτική δεν έχει να κάνει με την οικονομία, ενώ τα πάντα στις κοινωνίες είναι πολιτικά. Άφησαν τους οικονομικούς παράγοντες, στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού, κυριολεκτικά ασύδοτους να διαμορφώνουν οικονομική πολιτική, επειδή δήθεν ο κρατικός παρεμβατισμός καταστρέφει την οικονομία.

Πράγματι το σφιχταγκάλιασμα της οικονομίας από την πολιτική τη στραγγαλίζει (δες υπαρκτός σοσιαλισμός), όμως χωρίς κεντρική οικονομική πολιτική οδηγούμαστε σε συνθήκες κανιβαλισμού με τα γνωστά πρόσφατα αποτελέσματα.

Τί πρέπει να γίνει τώρα και ειδικότερα στην Ελλάδα; Μπορεί να μην είμαι οικονομολόγος, όμως είμαι συνειδητή πολίτης που με τη ψήφο μου θέλω να πιστεύω ότι συναποφασίζω, θεωρώ επομένως ότι δικαιούμαι και οφείλω να έχω γνώμη, αφού η οικονομική πολιτική αλλά και, κυρίως, η οικονομική κρίση επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον μου.

Όπως σε ένα αυτοκίνητο που χάλασε η μηχανή, όσο και αν την επισκευάζεις ποτέ δεν το κάνεις να λειτουργήσει καλά, επομένως πρέπει να αλλάξεις τη μηχανή, έτσι και η οικονομία στην Ελλάδα είναι μια μηχανή που ποτέ δεν λειτούργησε σωστά. Ουραγός των οικονομικών εξελίξεων, γεμάτη στρεβλώσεις, όπως η γραφειοκρατία, η έλλειψη επιχειρηματικής νοοτροπίας [αντίθετα περισσεύει η "λογική" της αρπαχτής], η έλλειψη στρατηγικής και στόχευσης, η φορολογική αστάθεια με την αλλεπάλληλη αλλαγή φορολογικών μοντέλων αλλά και επιμέρους ρυθμίσεων, όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα η οικονομία να μην μπορεί να βρει στέρεο έδαφος να σταθεί.

Ίσως η νέα οικονομική κρίση να είναι μια ευκαιρία να αποφασίσουμε την αλλαγή μηχανής στο αυτοκίνητο της οικονομίας μας. Στις μεγάλες και επώδυνες κρίσεις χρειάζονται γενναίες και ρηξικέλευθες λύσεις. Το καταλαβαίνουμε τώρα όλοι ότι το αμάξι δεν τραβάει πια στην ανηφόρα, ενώ στον κατήφορο δεν έχει φρένα.

Η πρώτη αναγκαία συνθήκη για την επιθυμητή αλλαγή είναι η ανάδειξη πολιτικής ηγεσίας με όραμα και όρεξη για δουλειά, αλλά και την ικανότητα το όραμά της και την εργατικότητά της να τα μεταδώσει στους Έλληνες πολίτες, εργαζόμενους και επιχειρηματίες. Είναι αναγκαία μια πολιτική ηγεσία που θα θέσει κανόνες για τον υγιή ανταγωνισμό, τη δίκαιη φορολογία, τις αξιοπρεπείς αμοιβές των εργαζομένων, θα εξυγιάνει την κοινωνική ασφάλιση, θα πατάξει πραγματικά τη διαφθορά, θα ανασυγκροτήσει σε ορθές βάσεις το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα σχεδιάσει επενδύσεις, θα κατανείμει ορθά και βάσει ειδικών μελετών τα κοινοτικά κονδύλια και τις επιδοτήσεις και τόσα άλλα.

Η δεύτερη συνθήκη είναι η χάραξη από την πολιτική ηγεσία νέας οικονομικής στρατηγικής και στόχευση σε χώρους που υπάρχει ακόμα δυνατότητα για ανάπτυξη και ανταγωνισμό. Η προσπάθεια να συντηρηθούν τομείς όπως η κλωστοϋφαντουργία είναι απέλπιδα και θυμίζει τους "συφοριασμένους Τρώες" του Καβάφη. Ο χώρος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας προσφέρει πολλές δυνατότητες και η χώρα μας μπορεί να εκμεταλλευθεί μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων πόρων, απεξαρτώμενη σταδιακά από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. [Μπορεί να φανεί ως αστείο το παράδειγμα όμως δεν είναι, μήπως θα μπορούσαμε να πετύχουμε την παραγωγή αιθανόλης ως καύσιμου για τα οχήματα από τις σήμερα απαξιωμένες καλλιέργειες του σύκου και της σταφίδας ή και του ζαχαρότευτλου; Οι βραζιλιάνοι πώς το κατόρθωσαν από το ζαχαροκάλαμο;]

Η τρίτη συνθήκη είναι η αναδιοργάνωση των αγροτικών πόρων. Κάποιες καλλιέργειες θα πρέπει να εγκαταλειφθούν ως μη ανταγωνιστικές και να δημιουργηθούν άλλες, συμβατές με τις νέες καταναλωτικές ανάγκες αλλά και κλιματολογικές συνθήκες. Δεν είναι δυνατόν να επιμένουμε, π.χ. στην βαμβακοκαλλιέργεια , όταν το προϊόν μας δεν είναι ανταγωνιστικό και εμπορεύσιμο πλέον, ενώ προξενεί τεράστια οικολογικά προβλήματα, όπως υπερκατανάλωση νερού.

Η τέταρτη αναγκαία συνθήκη, κρίσιμη για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω, είναι η αναδιοργάνωση και χρηματοδότηση της παιδείας και ιδίως της επιστημονικής έρευνας. Κάποτε πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτό το θέμα και όχι να αντιδικούμε για δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια, λες και αν επικρατήσει η μια ή άλλη άποψη, θα λυθούν αυτομάτως όλα τα προβλήματα της παιδείας μας. Το θέμα είναι ότι πρέπει να αποφασίσουμε τί είδους περιεχόμενο θα έχει η παιδεία μας, τί ειδικεύσεις έχει ανάγκη η οικονομία μας. Είναι αδιανόητο να παράγουμε θεολόγους, πολιτικούς επιστήμονες ή τεχνικούς υφαντουργίας όταν δεν υπάρχει δυνατότητα να τους απορροφήσει η αγορά εργασίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι γονείς που θα δουν τα παιδιά τους πτυχιούχους. [Η Γερμανία ήδη σχεδιάζει την αναδιάρθρωση της ανώτατης παιδείας της με αυτό το σκεπτικό]. Περαιτέρω όμως χρειάζεται η γενναία χρηματοδότηση στην επιστημονική και τεχνική έρευνα, μέσω όμως των δραστηριοποιούμενων εταιρειών, ώστε η έρευνα να αφορά σε ζητήματα αξιοποιήσιμα από την οικονομία. [Φοβάμαι ότι εάν το κράτος αναλάβει το ρόλο του μάνατζερ στην έρευνα θα χρηματοδοτήσει έρευνες του τύπου "η ευεργετική δράση του χαμομηλιού στον ανθρώπινο οργανισμό" και άλλα τέτοια φαιδρά για να τρώνε οι ημέτεροι]. Επιστήμονες έχουμε, οι καλές ιδέες περισσεύουν, είναι αναγκαία όμως τα χρήματα και ο σχεδιασμός ώστε να πρωτοπορήσουμε και έτσι να επιβιώσουμε σε μια παγκοσμιοποιημένη και άκρως ανταγωνιστική οικονομία.

Τέλος θα πρέπει να αναφερθώ στο προαιώνιο πρόβλημα της ελληνικής διοίκησης, τη γραφειοκρατία. Στο νέο παγκόσμιο χωριό για να επιβιώσεις θα πρέπει πριν από όλα κυριολεκτικά με ένα "κλικ" να έχεις την πληροφορία που επιθυμείς, ή να πραγματοποιήσεις κάθε αλλαγή που είναι αναγκαία. Επομένως είναι ζωτική ανάγκη η ελληνική διοίκηση να ψηφιοποιήσει και διασυνδέσει τα πάντα, ακόμα και τα αρχεία δεκαετιών, ώστε στο αίτημα του κάθε απλού πολίτη, εταιρείας ή οικονομικού φορέα να απαντά σχεδόν αυτόματα.

Η λογική μου είναι απλή, πρέπει να παράξουμε προϊόντα που να μπορούν να πωληθούν, αυτό όμως για να γίνει θα πρέπει να γνωρίζουμε τί ανάγκες έχει η παγκόσμια αγορά και τί νέο μπορούμε να της προσφέρουμε. Η εργατικότητα των Ελλήνων, αν και έχει επικριθεί, θεωρώ ότι είναι δεδομένη, ο Έλληνας εργάζεται πολύ αλλά χωρίς κέφι, αφού νιώθει ότι το προϊόν του είναι άχρηστο, δεν είναι ανταγωνιστικό, και αμείβεται ελάχιστα σε σχέση με τους εταίρους του στην ΕΕ, καθώς η υπεραξία της εργασίας του δεν του επιστρέφεται παρά σε ελάχιστο ποσοστό, ενώ βλέπει τη διαφθορά να διογκώνεται.

Μπορεί να φαίνονται αφελή όλα όσα παρουσιάζω, δεν γνωρίζω όπως προείπα οικονομική ορολογία, όμως θεωρώ ότι, αντί να κλαίμε τη μοίρα μας και να αναμένουμε την καταστροφή, όλοι πρέπει να καταθέσουμε τις σκέψεις μας, και ίσως μια τέτοια συζήτηση να συμβάλει, έστω και κατ' ελάχιστο, ώστε να βρεθούν λύσεις.

Οι κότσυφες του κήπου μου

Σήμερα ήρθε στον κήπο μου ένα ζευγάρι, ερωτευμένο πολύ. Είναι δύο υπέροχοι, άτακτοι, θορυβώδεις κότσυφες, με γυαλιστερό μαύρο πτέρωμα και πορτοκαλί ράμφη. Ερωτοτροπούσαν όλη την ημέρα, τιτίβιζαν χαρούμενοι και κορόιδευαν τον γάτο μου, που προσπαθούσε να τους φτάσει. Τώρα κοιμήθηκαν, πιθανόν αγκαλίτσα, και ελπίζω το πρωί να τους δω πάλι, έστω να τους ακούσω.

Αυτό το υπέροχο ζευγάρι , η ερωτιάρικη διάθεσή του, μου έφτιαξε το κέφι, φώτισε μια μάλλον μουντή ημέρα.

Μη σας φαίνεται περίεργο ότι βρέθηκαν οι κότσυφες μέσα στη πόλη, δυστυχώς οι κυνηγοί υποχρέωσαν τα πουλιά αυτά να αστικοποιηθούν για να προστατευθούν. Αν τυχόν δείτε ένα κότσυφα, ψάξτε προσεκτικά και πολύ κοντά του θα βρείτε το ταίρι του, επειδή οι κότσυφες ζευγαρώνουν μια φορά και για όλη τη ζωή τους.