Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα

Αφού δεν φθινοπωριάζει ας το βλέπουμε σε φωτογραφία

Η χαλασμένη μηχανή της ελληνικής οικονομίας και πώς θα την αλλάξουμε - Σκέψεις και προτάσεις

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε σαν λαίλαπα, παρά τις διαβεβαιώσεις των κρατούντων αυτής της χώρας, θα παρασύρει και τη χώρα μας. Οι αιτίες της κρίσης είναι γνωστές, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε σε αυτές. Αξίζει μόνο να επισημάνουμε ότι το μεγάλος λάθος δεν ήταν των οικονομικών παραγόντων της αγοράς, αυτοί τη δουλειά τους έκαναν, το ασυγχώρητο λάθος ήταν αυτό των πολιτικών ηγεσιών των κρατών του κόσμου μας, που πίστεψαν ότι η πολιτική δεν έχει να κάνει με την οικονομία, ενώ τα πάντα στις κοινωνίες είναι πολιτικά. Άφησαν τους οικονομικούς παράγοντες, στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού, κυριολεκτικά ασύδοτους να διαμορφώνουν οικονομική πολιτική, επειδή δήθεν ο κρατικός παρεμβατισμός καταστρέφει την οικονομία.

Πράγματι το σφιχταγκάλιασμα της οικονομίας από την πολιτική τη στραγγαλίζει (δες υπαρκτός σοσιαλισμός), όμως χωρίς κεντρική οικονομική πολιτική οδηγούμαστε σε συνθήκες κανιβαλισμού με τα γνωστά πρόσφατα αποτελέσματα.

Τί πρέπει να γίνει τώρα και ειδικότερα στην Ελλάδα; Μπορεί να μην είμαι οικονομολόγος, όμως είμαι συνειδητή πολίτης που με τη ψήφο μου θέλω να πιστεύω ότι συναποφασίζω, θεωρώ επομένως ότι δικαιούμαι και οφείλω να έχω γνώμη, αφού η οικονομική πολιτική αλλά και, κυρίως, η οικονομική κρίση επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον μου.

Όπως σε ένα αυτοκίνητο που χάλασε η μηχανή, όσο και αν την επισκευάζεις ποτέ δεν το κάνεις να λειτουργήσει καλά, επομένως πρέπει να αλλάξεις τη μηχανή, έτσι και η οικονομία στην Ελλάδα είναι μια μηχανή που ποτέ δεν λειτούργησε σωστά. Ουραγός των οικονομικών εξελίξεων, γεμάτη στρεβλώσεις, όπως η γραφειοκρατία, η έλλειψη επιχειρηματικής νοοτροπίας [αντίθετα περισσεύει η "λογική" της αρπαχτής], η έλλειψη στρατηγικής και στόχευσης, η φορολογική αστάθεια με την αλλεπάλληλη αλλαγή φορολογικών μοντέλων αλλά και επιμέρους ρυθμίσεων, όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα η οικονομία να μην μπορεί να βρει στέρεο έδαφος να σταθεί.

Ίσως η νέα οικονομική κρίση να είναι μια ευκαιρία να αποφασίσουμε την αλλαγή μηχανής στο αυτοκίνητο της οικονομίας μας. Στις μεγάλες και επώδυνες κρίσεις χρειάζονται γενναίες και ρηξικέλευθες λύσεις. Το καταλαβαίνουμε τώρα όλοι ότι το αμάξι δεν τραβάει πια στην ανηφόρα, ενώ στον κατήφορο δεν έχει φρένα.

Η πρώτη αναγκαία συνθήκη για την επιθυμητή αλλαγή είναι η ανάδειξη πολιτικής ηγεσίας με όραμα και όρεξη για δουλειά, αλλά και την ικανότητα το όραμά της και την εργατικότητά της να τα μεταδώσει στους Έλληνες πολίτες, εργαζόμενους και επιχειρηματίες. Είναι αναγκαία μια πολιτική ηγεσία που θα θέσει κανόνες για τον υγιή ανταγωνισμό, τη δίκαιη φορολογία, τις αξιοπρεπείς αμοιβές των εργαζομένων, θα εξυγιάνει την κοινωνική ασφάλιση, θα πατάξει πραγματικά τη διαφθορά, θα ανασυγκροτήσει σε ορθές βάσεις το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα σχεδιάσει επενδύσεις, θα κατανείμει ορθά και βάσει ειδικών μελετών τα κοινοτικά κονδύλια και τις επιδοτήσεις και τόσα άλλα.

Η δεύτερη συνθήκη είναι η χάραξη από την πολιτική ηγεσία νέας οικονομικής στρατηγικής και στόχευση σε χώρους που υπάρχει ακόμα δυνατότητα για ανάπτυξη και ανταγωνισμό. Η προσπάθεια να συντηρηθούν τομείς όπως η κλωστοϋφαντουργία είναι απέλπιδα και θυμίζει τους "συφοριασμένους Τρώες" του Καβάφη. Ο χώρος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας προσφέρει πολλές δυνατότητες και η χώρα μας μπορεί να εκμεταλλευθεί μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων πόρων, απεξαρτώμενη σταδιακά από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. [Μπορεί να φανεί ως αστείο το παράδειγμα όμως δεν είναι, μήπως θα μπορούσαμε να πετύχουμε την παραγωγή αιθανόλης ως καύσιμου για τα οχήματα από τις σήμερα απαξιωμένες καλλιέργειες του σύκου και της σταφίδας ή και του ζαχαρότευτλου; Οι βραζιλιάνοι πώς το κατόρθωσαν από το ζαχαροκάλαμο;]

Η τρίτη συνθήκη είναι η αναδιοργάνωση των αγροτικών πόρων. Κάποιες καλλιέργειες θα πρέπει να εγκαταλειφθούν ως μη ανταγωνιστικές και να δημιουργηθούν άλλες, συμβατές με τις νέες καταναλωτικές ανάγκες αλλά και κλιματολογικές συνθήκες. Δεν είναι δυνατόν να επιμένουμε, π.χ. στην βαμβακοκαλλιέργεια , όταν το προϊόν μας δεν είναι ανταγωνιστικό και εμπορεύσιμο πλέον, ενώ προξενεί τεράστια οικολογικά προβλήματα, όπως υπερκατανάλωση νερού.

Η τέταρτη αναγκαία συνθήκη, κρίσιμη για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω, είναι η αναδιοργάνωση και χρηματοδότηση της παιδείας και ιδίως της επιστημονικής έρευνας. Κάποτε πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτό το θέμα και όχι να αντιδικούμε για δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια, λες και αν επικρατήσει η μια ή άλλη άποψη, θα λυθούν αυτομάτως όλα τα προβλήματα της παιδείας μας. Το θέμα είναι ότι πρέπει να αποφασίσουμε τί είδους περιεχόμενο θα έχει η παιδεία μας, τί ειδικεύσεις έχει ανάγκη η οικονομία μας. Είναι αδιανόητο να παράγουμε θεολόγους, πολιτικούς επιστήμονες ή τεχνικούς υφαντουργίας όταν δεν υπάρχει δυνατότητα να τους απορροφήσει η αγορά εργασίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι γονείς που θα δουν τα παιδιά τους πτυχιούχους. [Η Γερμανία ήδη σχεδιάζει την αναδιάρθρωση της ανώτατης παιδείας της με αυτό το σκεπτικό]. Περαιτέρω όμως χρειάζεται η γενναία χρηματοδότηση στην επιστημονική και τεχνική έρευνα, μέσω όμως των δραστηριοποιούμενων εταιρειών, ώστε η έρευνα να αφορά σε ζητήματα αξιοποιήσιμα από την οικονομία. [Φοβάμαι ότι εάν το κράτος αναλάβει το ρόλο του μάνατζερ στην έρευνα θα χρηματοδοτήσει έρευνες του τύπου "η ευεργετική δράση του χαμομηλιού στον ανθρώπινο οργανισμό" και άλλα τέτοια φαιδρά για να τρώνε οι ημέτεροι]. Επιστήμονες έχουμε, οι καλές ιδέες περισσεύουν, είναι αναγκαία όμως τα χρήματα και ο σχεδιασμός ώστε να πρωτοπορήσουμε και έτσι να επιβιώσουμε σε μια παγκοσμιοποιημένη και άκρως ανταγωνιστική οικονομία.

Τέλος θα πρέπει να αναφερθώ στο προαιώνιο πρόβλημα της ελληνικής διοίκησης, τη γραφειοκρατία. Στο νέο παγκόσμιο χωριό για να επιβιώσεις θα πρέπει πριν από όλα κυριολεκτικά με ένα "κλικ" να έχεις την πληροφορία που επιθυμείς, ή να πραγματοποιήσεις κάθε αλλαγή που είναι αναγκαία. Επομένως είναι ζωτική ανάγκη η ελληνική διοίκηση να ψηφιοποιήσει και διασυνδέσει τα πάντα, ακόμα και τα αρχεία δεκαετιών, ώστε στο αίτημα του κάθε απλού πολίτη, εταιρείας ή οικονομικού φορέα να απαντά σχεδόν αυτόματα.

Η λογική μου είναι απλή, πρέπει να παράξουμε προϊόντα που να μπορούν να πωληθούν, αυτό όμως για να γίνει θα πρέπει να γνωρίζουμε τί ανάγκες έχει η παγκόσμια αγορά και τί νέο μπορούμε να της προσφέρουμε. Η εργατικότητα των Ελλήνων, αν και έχει επικριθεί, θεωρώ ότι είναι δεδομένη, ο Έλληνας εργάζεται πολύ αλλά χωρίς κέφι, αφού νιώθει ότι το προϊόν του είναι άχρηστο, δεν είναι ανταγωνιστικό, και αμείβεται ελάχιστα σε σχέση με τους εταίρους του στην ΕΕ, καθώς η υπεραξία της εργασίας του δεν του επιστρέφεται παρά σε ελάχιστο ποσοστό, ενώ βλέπει τη διαφθορά να διογκώνεται.

Μπορεί να φαίνονται αφελή όλα όσα παρουσιάζω, δεν γνωρίζω όπως προείπα οικονομική ορολογία, όμως θεωρώ ότι, αντί να κλαίμε τη μοίρα μας και να αναμένουμε την καταστροφή, όλοι πρέπει να καταθέσουμε τις σκέψεις μας, και ίσως μια τέτοια συζήτηση να συμβάλει, έστω και κατ' ελάχιστο, ώστε να βρεθούν λύσεις.

Οι κότσυφες του κήπου μου

Σήμερα ήρθε στον κήπο μου ένα ζευγάρι, ερωτευμένο πολύ. Είναι δύο υπέροχοι, άτακτοι, θορυβώδεις κότσυφες, με γυαλιστερό μαύρο πτέρωμα και πορτοκαλί ράμφη. Ερωτοτροπούσαν όλη την ημέρα, τιτίβιζαν χαρούμενοι και κορόιδευαν τον γάτο μου, που προσπαθούσε να τους φτάσει. Τώρα κοιμήθηκαν, πιθανόν αγκαλίτσα, και ελπίζω το πρωί να τους δω πάλι, έστω να τους ακούσω.

Αυτό το υπέροχο ζευγάρι , η ερωτιάρικη διάθεσή του, μου έφτιαξε το κέφι, φώτισε μια μάλλον μουντή ημέρα.

Μη σας φαίνεται περίεργο ότι βρέθηκαν οι κότσυφες μέσα στη πόλη, δυστυχώς οι κυνηγοί υποχρέωσαν τα πουλιά αυτά να αστικοποιηθούν για να προστατευθούν. Αν τυχόν δείτε ένα κότσυφα, ψάξτε προσεκτικά και πολύ κοντά του θα βρείτε το ταίρι του, επειδή οι κότσυφες ζευγαρώνουν μια φορά και για όλη τη ζωή τους.

Οι ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ Έλληνες

Είμαι μια από τους πολλούς άτυχους που έπρεπε να φύγουν από την Αθήνα την Μεγάλη Παρασκευή και να επιστρέψουν την Δευτέρα του Πάσχα. Εκτός από τον απαίσιο καιρό με τη βροχή και το κρύο, εκτός από τις αναγκαίες καθυστερήσεις λόγω του μεγάλου αριθμού των αυτοκινήτων, ήμουν υποχρεωμένη και εγώ να ανεχθώ την απίστευτη αγένεια κάποιων, δυστυχώς αρκετών, οδηγών. Μιλώ για αγένεια επειδή η έννοια της παρανομίας δεν ορίζει πλήρως τη συμπεριφορά των ανθρώπων αυτών, καθώς η παράνομη πράξη μπορεί να έχει ευγενή αίτια, ενώ εδώ πρόκειται για έλλειψη πολιτισμού.

Όχι, δεν σκοπεύω να αναφερθώ στην κατάληψη της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας, στην περίπτωση υπερβολικής κίνησης οχημάτων τη δικαιολογεί και ο ΚΟΚ.

Αναφέρομαι στη χρήση της ΛΕΑ ή και άλλων λωρίδων, που έχουν άλλο προορισμό, για να παρακάμψουν κάποιοι τους υπόλοιπους οδηγούς που νόμιμα και υπομονετικά ανέχονταν την ακινητοποίηση των οχημάτων τους ή την κίνηση με χαμηλές ταχύτητες.

Παράδειγμα 1: Στις 13.00' σήμερα πέρασα τα διόδια Νεστάνης στην Τρίπολη. Τρία λεπτά αργότερα όλοι οι οδηγοί ακινητοποιηθήκαμε στις δύο υπάρχουσες λωρίδες κυκλοφορίας. Το πρόβλημα βρισκόταν στη σήραγγα Αρτεμισίου που διαθέτει μόνο μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, καθώς οι αρχές αυτού του τόπου, τουλάχιστον 25 χρόνια τώρα, δεν κρίνουν απαραίτητο να ολοκληρώσουν τη δεύτερη σήραγγα. Κάποιοι οδηγοί λοιπόν θεώρησαν ότι είχαν το "δικαίωμα", γιατί έτσι "γούσταραν", να χρησιμοποιήσουν τη ΛΕΑ για να μας προσπεράσουν. Φυσικά με τον τρόπο αυτό μας καθυστέρησαν περισσότερο, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα γι' αυτούς. Ούτε ασφαλώς τους απασχόλησε το γεγονός ότι έκλειναν έτσι μια λωρίδα αναγκαία για ασθενοφόρα ή άλλα οχήματα ανάγκης.

Παράδειγμα 2: Σήμερα πάλι, πλησιάζουμε στο τέλος του αυτοκινητοδρόμου Τριπόλεως - Κορίνθου και δεξιά έχουμε λωρίδα εξόδου, δεν θυμάμαι ποια ακριβώς. Ένα μαύρο αυτοκίνητο κινείται επί αυτής της λωρίδας και είμαι βέβαιη, όπως το βλέπω, ότι θέλει να βγει από τον αυτοκινητόδρομο. Ξαφνικά όμως, χωρίς καν να ανάψει το φλας, ελάχιστα μέτρα από τη έξοδο, κόβει αριστερά και μόνο να φανταστώ μπορώ τον πανικό του ατυχούς οδηγού που ξαφνικά είδε να του κλείνει την πορεία. Ευτυχώς δεν προκλήθηκε ατύχημα, γιατί τότε θα μιλούσαμε για δυστύχημα.

Αυτά τα ελάχιστα παραδείγματα, μπορώ να παραθέσω πάμπολλα, πολλές φορές μπροστά τα μάτια των αδιάφορων αστυνομικών, δεν δείχνουν απλώς παραβατική και επικίνδυνη συμπεριφορά, είναι απόδειξη της έλλειψης κοινωνικής παιδείας σημαντικού αριθμού ελλήνων. Δυστυχώς, για αυτούς οι νόμοι και οι κανόνες καλής και σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς ισχύουν μόνο για τους άλλους.

Οι παπούδες μας και οι γιαγιάδες μας είχαν έναν πολύ ωραίο και ταιριαστό χαρακτηρισμό για τους ανθρώπους αυτούς. ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ

Περί ηλιθιότητας συνέχεια .........

Στη χώρα που ζούμε κάποιοι μας περνούν διαρκώς για ηλιθίους. Ποιοί είναι αυτοί;

Πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί μας που τάζουν, υπόσχονται και όταν έρθει η ώρα της πράξης, έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι παρεξηγήσαμε, ότι καταλάβαμε λάθος. Αυτό όμως που με εξαγριώνει πραγματικά είναι αυτές οι ισχνές αγελάδες, ατελείωτες πια, που υπάρχουν μόνο για τους πολλούς. Για τους λίγους πάντα υπάρχουν γεμάτα ταμεία.

Είναι και οι αγαπητοί(;) κύριοι(;) δημοσιογράφοι που παρουσιάζουν όποια "αλήθεια" εξυπηρετεί τα μεγάλα αφεντικά τους και με ύφος χιλίων καρδιναλίων λένε τις χυδαιότερες μπούρδες.

Είναι τα πραγματικά αφεντικά αυτού του τόπου, που με μερικές κλαμουράτες χορηγίες, νομίζουν ότι θα πιστέψουμε ότι "αγαπούν" τους ποπολάρους και θέλουν να τους προσφέρουν πολιτισμό. Τη φιλανθρωπία τους πάλι που τη βάζετε, οι κυράδες με σινιέ μοντελάκια, ύφος γλυκανάλατο και πρόσφατο λίφτιγκ δίνουν μεγάλες δωρεές σε άρρωστα παιδάκια για να κερδίζουν φοροαπαλλαγές οι σύζυγοί τους. Α ναι, μη ξεχάσω, γίνονται και πρεσβευτίνες "καλής θέλησης" της Γιούνισεφ και τις γλύφουν τα τσιράκια των συζύγων στα κανάλια.

Είναι και άλλοι πολλοί, όμως είναι και ο καθένας από εμάς που με θράσος απύθμενο παραβιάζει κάθε κανόνα ευγένειας, αλλά και νομιμότητας, προκειμένου να ικανοποιήσει τη μικρή ή μεγάλη πρόσκαιρη επιθυμία του σε βάρος των άλλων. Θέλετε παράδειγμα; Σκεφτείτε πώς ψηφίζουμε, πώς κτίζουμε τα σπίτια μας, πώς οδηγούμε, πώς συμπεριφερόμαστε στις ουρές αναμονής, πώς ξεφορτωνόμαστε τα σκουπίδια μας, πως αράζουμε στους καναπέδες και χάβουμε ό,τι το χαζοκούτι μας σερβίρει. Κυρίως όμως σκεφτείτε πώς είμαστε μονίμως στη τσίτα να διαολοστείλουμε όποιον τολμήσει να διεκδικήσει τον αυτονόητο σεβασμό της προσωπικότητας και των δικαιωμάτων του.

Τελικά θεωρούμε τους άλλους ηλιθίους ή τελικά εμείς είμαστε η επιτομή της ηλιθιότητας;

(Θα ήθελα να γράψω πολλά, αλλά μια ανάρτηση που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να είναι σύντομη. Όμως θα επιστρέψω και θα συνεχίσω.)

Οι θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης βλακείας

Σύμφωνα με τον Κάρλο Τσίπολα στο "Δοκίμιο περί ανθρώπινης βλακείας" (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα):

1. Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας από εμάς υποτιμά τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν.

2. Η πιθανότητα να είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ιδίου προσώπου.

3. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο που προκαλεί ζημιά σε ένα άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, χωρίς να εξασφαλίζει κάποιο πλεονέκτημα για το ίδιο. Πολλές φορές, μάλιστα, και το ίδιο υφίσταται μια απώλεια.

4. Τα μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα τη βλαπτική ενέργεια των ηλίθιων ατόμων. Ιδίως οι μη ηλίθιοι ξεχνούν εντελώς ότι, σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε οποιαδήποτε περίσταση, η συναστροφή με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται σοβαρότατο σφάλμα.

5. Το ηλίθιο άτομο είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου που υπάρχει.

(Ευχαριστώ για την αυτόβουλη αντιγραφή το άρθρο "Βλακεία, σταθερή αξία" της Μάνιας Στάικου στο περιοδικό Culture (τεύχος 111) της εβδομαδιαίας εφημερίδας "Ο Κόσμος του Επενδυτή")